Przyjmujemy układ odniesienia xyz np. o początku w punkcie A. Osie możemy ustawiać dowolnie, ale należy pamiętać, że będziemy rzutowali poszczególne siły na te osie, czyli konieczna będzie znajomość ostrych kątów zawartych między kierunkami osi a kierunkami sił. Gdy siła jest dowolnie ustawiona względem przyjętego układu odniesienia, rozkładamy ją na siły składowe tak dobrane, aby składowe miały kierunki osi układu odniesienia.
Układ sil P, Pn jest odwzorowany w układzie xyz. Każda sita o kierunku
przekątnej odpowiedniego prostopadłościanu jest zaczepiona w odpowiednim punkcie, którego współrzędne są znane.
Tak więc para sił to taki układ, który powoduje obrót, bo moment ogólny względem dowolnego punktu, np. A, nie jest zerem. Moment ogólny układu sił, który tworzy parę, nazywamy momentem pary. Wektor momentu pary jest zaczepiony w dowolnym punkcie, ustawiony prostopadle do płaszczyzny, w której leży para zwrot momentu pary jest taki, że jeśli staniemy na zwrocie wektora moment i popatrzymy na parę sit, to widzimy, że powoduje ona obrót przeciwny do ruchu wskazówek zegara.