Jeżeli na ciało AB, na które działa płaski układ sił czynnych leżących w płaszczyźnie xy, narzucimy więzy pokazane na rys. 14, to zablokują one możliwe ruchy ciała w płaszczyźnie xy. Rozwiązanie konstrukcyjne takie jak pokazano w punkcie A nazywamy łożyskiem oporowym albo stopowym. Łożysko oporowe to dwie współpracujące powierzchnie walcowe; jedna należy do ciała AB (powierzchnia walcowa wewnętrzna), a drugajest unieruchomioną powierzchnią walcową zamkniętą na kierunku osi y, co uniemożliwia przesunięcie ciała na tym kierunku (powierzchnia walcowa zewnętrzna). Takie więzy na płaszczyźnie xy blokują dwa przesunięcia, stąd reakcje tych więzów to dwie siły zaczepione w tzw. punkcie styczności powierzchni walcowych, czyli w punkcie A, na kierunkach prostopadłych, czyli siły XA i YA.
Natomiast więzy narzucone w punkcie B nazywamy łożyskiem szyjnym. Jest to swobodne zetknięcie dwóch powierzchni walcowych, jednej należącej do ciała AB i drugiej unieruchomionej, ale otwartej na kierunku osi y. Takie więzy na płaszczyźnie xy blokują jedno przesunięcie na kierunku osi x, stąd jedna siła reakcji zaczepiona w tzw, punkcie styczności powierzchni walcowych, czyli punkcie B, to silą XB. Nietrudno zauważyć, że więzy typu łożyska, umożliwiają obrót bryły AB wokół osi y, czyli jest możliwa rotacja Ry.
Więzy występują w układach technicznych. Analizując układ sił działających na ciało, odrzucamy więzy, a ich działanie zastępujemy siłami reakcji. Siły te określa się według podanych zasad. W statyce określa się wartości oraz zwroty sił reakcji. Te informacje umożliwiają poprawną konstrukcję układów mechanicznych. Zbiór sił. w którym proste działania przecinają się w jednym punkcie, nazywamy zbieżnym lub środkowym układem sił. Układy takie mogą być płaskie lub przestrzenne.